Babam eskiden beri derdi ki, “İzmir’in yazı başka olur”. Bir de eklerdi: “Ama Karşıyaka’nın sıcağı öyle bir bastı mı, gölgeye kaçacak delik ararsın.”
Şimdiki yaşantıda, Karşıyaka’dan Alsancak’a uzanan vapur hattında yaşanan klima krizi, tam da babamın dediği gibi gölge aratan cinsten.
Geçtiğimiz gün, 10 Temmuz 2026’da, Karşıyaka ve Alsancak arasında seyahat eden İzmirliler, klimalar bozuk olunca sıcaktan kavruldu. Vapurda ter döken yolcuların isyanı, aslında İzmir’in yaz sıcağında bir serinleticiye olan ihtiyacın ne kadar elzem olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi.
İZDENİZ yönetimi, “Geçici bir durum,” diye açıklama yapsa da, halkın tepkisi büyüktü. “Yaz günü, sıcakta bir de klima arızasıyla uğraştık,” lafını her kafadan duyduk. Bu tip sorunların gelip geçici olduğunu söyleyen yetkililer, suya sabuna dokunmadan geçmeye çalışsalar da, halk bu kez pek öyle değil.
İşin düğümlendiği nokta belli: İzmirliler, hak ettiği hizmeti almak istiyor. Belki de vapurlar — bu kadim ulaşım aracı — şehirle özdeşleşmiş bir parça. Üzerine titremeyen, derdine düştüğünde ilgilenmeyen yönetimler, halkın gözünde küçülüyor.
Sıcak basarken, vapurda da serinlemek istiyor insan. Yakıcı güneş altında, gökyüzünden kaçıp kafasını vapurun serin salonuna sokmak bir huzur. Ama işte o huzur da bu sefer buhar olmuş gitmiş.
Eski zamanlarda, 1970’lerde, vapurların her biri şimdiki kadar süslü püslü değildi. Lakin o zamanın adamı bilir: Rüzgârın tenine değmesi yeterdi. Fakat artık zaman değişti, konfor beklentisi arttı.
İZDENİZ’in “geçici çözüm” vaadinin ardında yatanı sormak gerek. Ne kadar geçici? Ne zaman tamir, bakım? Cevaplar askıda.
Gerekli önlemler alınmazsa, bu tarz krizler artarak devam edecek. Belki de işin özeti belli — denizin ortasında hava sıcaksa, halkın da sabrı o kadar çabuk tükeniyor.
“Denizden gelen serinlik başka,” derdi bizim mahalle esnafı. Ama eğer denizden bile serinlik gelmeyecekse, halk ne yapsın?
İZDENİZ şimdi harekete geçmeli. Halkın serinlemek için bekleyen umuduna, yakıcı güneş altında bir soluk getirmeli. Yoksa Karşıyaka’nın sıcağına mahkûm kalacak vapurlar.
“Tencere dibin kara, seninki benden kara,” misali, İzmir’in bir başka yanıyla yüzleşmek, önlemler almak gerekir.
Dünün hatası bugün ders olsun. Umarız İZDENİZ, klimaları çalıştırmaktan daha fazlasını yaparak, halkın güvenini yeniden kazanır. Serin bir vapur yolculuğu, hem nostalji hem de ihtiyaç — unutulmasın.
— Yalçın Özatay · Köşe yazarı
Bir yanıt yazın